توسط مجید حیدری
| شنبه ۶ تیر ۱۴۰۵ | 6
خوش به حال باد که لحظه‌ای بر بدنت می‌نشیند:
کام از او کس نگرفتست مگر باد بهار / که بر آن زلف و بناگوش و جبین می‌گذرد
در بیت زیر، ابتدا شاعر خودش را نصیحت می‌کند و بعد دلداری می‌دهد.
سعدیا گوشه‌نشینی کن و شاهدبازی / شاهد آنست که بر گوشه‌نشین می‌گذرد