پراکسیس

غزل شماره ۴۸۲

مشو آزرده دل از مردن من / که مرگ چون منی ماتم ندارد

غزل شماره ۴۷۸

تنها نه غم خود غم یک قافله دارم / غارت‌زده جز حسرت جاوید ندارد

غزل شماره ۴۷۱

بود صیادی الفت چو شعر مبتذل گفتن / شکار انداز تنهایی شدن شان دگر دارد

غزل شماره ۴۶۷

در راه تو دل شتاب دارد

زاهد تو به میکشان چه داری / صد حرف و یک جواب دارد

از سایه او نمی‌توان رفت / خاصیت آفتاب دارد

غزل شماره ۴۶۲

هوای عالم دیوانگی کیفیتی دارد

غزل شماره ۴۶۰

مخمور نگه ساغر سرشار پسندد

غزل شماره ۴۵۸

همچو آن پیر که بر وضع جهان می خندد

غزل شماره ۴۵۷

گریه ام خنده نما خنده ام اندوه فزا

غزل شماره ۴۵۶

صبوحی می زند برگ گل از شبنم

غزل شماره ۴۴۹

نمی دانم چه می گویم چه حال است اینکه من دارم / جنون هم عاقبت از دست من دیوانه می گردد

غزل شماره ۴۴۶

دلم گاهی میان اضطراب آسوده می گردد

غزل شماره ۴۴۵

به یاد چشم که می می‌کشم؟ چه می‌گویم؟ / چه گفت‌و‌گوست که دام زبان نمی‌گردد؟

غزل شماره ۴۴۴

رمیده تا نشود رام بر نمی گردد

غزل شماره ۴۴۲

دل دیوانه من خود به خود بیهوش می‌گردد

غزل شماره ۴۳۸

کی گریه می تواند خالی کند دلم را

غزل شماره ۴۳۳

دلم تا چند از شرم نگاهی مضطرب گردد؟

غزل شماره ۴۳۳

سخنها بر زبان چون رشته‌ها بر سوزنی پیچید / خوش آزاری کشد هوشی که در فهمیدنی پیچد

غزل شماره ۴۳۱

خورشید ز ضعفم نبرد راه به بالین / در سایه خاشاکی اگر بسترم افتد

غزل شماره ۴۲۵

وفا سرشار و او سرمست و ساقی سرگران او

غزل شماره ۴۲۱

عنان دل به مژگان می‌توان داد / دو عالم را به طوفان می‌توان داد

غزل شماره ۴۱۴

می چکد بر شش جهت خون دلم

غزل شماره ۴۱۳

سینه آیینه‌ها دیدیم چاک از انتظار / وا شد آخر از دل تاریک ما درهای صبح

غزل شماره ۴۱۲

موی ژولیده برازنده شوریده دلان

سعدی (۶۴)

غزل شماره ۱۳۴

چنین فردی دیده‌اید؟ سراغ دارید؟

دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت؟ / چو شمع زار و چو پروانه در به در می‌گشت

هزار گونه غم از چپ و راست دامنگیر / هنوز در تک و پوی غمی دگر می‌گشت

سرش مدام ز شور شراب عشق خراب / چو مست دایم از آن گرد شور و شر می‌گشت

چو بی‌دلان همه در کار عشق می‌آویخت / چو ابلهان همه از راه عقل برمی‌گشت

ز بخت، بی‌ره و آیین و پا و سر می‌زیست / ز عشق، بی‌دل و آرام و خواب و خور می‌گشت

هزار بارش از این پند بیشتر دادم / که گرد بیهده کم گرد و بیشتر می‌گشت

به هر طریق که باشد نصیحتش مکنید / که او به قول نصیحت کنان بتر می‌گشت

غزل شماره ۴۰۵

از حال تو خود آیا چه دهم درد سر تو / جز اینکه مکرر بنویسم دو سه جا هیچ

غزل شماره ۴۰۱

تو نوبهار و من خس، تو ابر و من گیاهت

غزل شماره ۴۰۰

از تنت جای عرق دل می چکد / محشر آشوب من پیراهنت

غزل شماره ۳۹۹

چشمت تمام مستی و خوابت تمام ناز / خرسند از اینکه در دل مایی خوشا دلت

غزل شماره ۳۹۸

دارد هوای ابر جنون گوشه قفس / آمد بهار اسیر و گل بال و پر شکفت

اسیر شهرستانی با ابر ترکیب‌های بی‌نظیری می‌سازد از جمله «ابر پراکنده حال» و «ابر جنون»

غزل شماره ۳۹۱

آوارگی است منزل آسودگی اسیر / غربت کشید هر که سراغ وطن گرفت