پراکسیس

بیش از نیمی از اعضای بدنم با اراده من کار نمی‌کنند.

به زبان علمی، بدنم تشکیل شده ‌از یک «سیستم عصبی پیکری» که مسئول اعمال ارادی است و یک «سیستم عصبی خودمختار» که مسئول عملکرد اعضای خودفرمان است همچون قلب و گوارش، تعریق، کبد و کلیه و غیره.

یافته‌های من از بدنم با حقایق علمی در تناقض است یعنی به تجربه یافته‌ام که «سیستم عصبی پیکری» کاملا در کنترل من نیست. به عنوان مثال، کنترل کمی بر چشم‌هایم دارم و آنها یک ایالت نیمه‌خودمختار در سرزمین تنم هستند. سرخود می‌بینند، چشم‌چرانی می‌کنند و بسیاری چیزها را نادیده می‌گیرند. در مقابل هر جسم خارجی، حتی به ریزی گرد و غبار، خودبه‌خود بسته می‌شوند، به سر فرمان می‌دهند که خودش را بچرخاند یا از دست‌ها می‌خواهند که خودشان را فدای آنها کنند. یک جفت چشم ترسو، خودشیفته و خودپسند دارم!

در این میان، به دست‌ها و پاهایم افتخار می‌کنم ازیراکه بیش از هر عضو دیگری به اراده من هستند و تقریبا بیشتر فعالیت‌های روزمره را با آنها انجام می‌دهم. البته همین اعضا وفادار هم وقتی به جسم داغی برخورد کنند، نافرمانی می‌کنند.

لب‌ها هم مثل دست‌ها در بیشتر مواقع در اختیار من هستند مگر اینکه وقتی خودسرانه خشک شوند یا بلرزند. بینی‌ام حرکت خاصی ندارد اما نمی‌دانم چطور بوها را درک می‌کند. نافرمانی گوش‌هایم موزیانه و پنهان است زیرا همه صداهای محیط را با کیفیتی متفاوت از صدای خودم می‌شنوند.

ناگفته نماند که بعضی از حرکاتم بین مرز اراده و نااراده است مثلا دیروز وقتی انگشتم لای پنجره گیر کرد، از شدت درد بلافاصله در دهان گذاشتم. مطمئن نیستم چقدر من در این تصمیم سهیم بودم.

به هر حال، رشد تکوینی من اینطور شکل گرفته که در بیشتر فعالیت‌های بدنم، به خصوص اعضای داخلی، دخالتی ندارم. اگر اختیاری داشتم، حتما بهره‌وری کبدم را بالاتر می‌بردم و از قلبم می‌خواستم قوی‌‌تر باشد و به هنگام اضطراب تپش‌های ناگهانی نگیرد، بزاق دهانم خشک نشود و دست‌هایم نلرزند.

در پایان، باید بگویم که یافته‌های من از بدنم با ارزش‌های رایج جامعه هم در تناقض است. عرف جامعه بین اعضای بدن من تبعیض قائل می‌شود. در عرف جامعه هویت من در صورتم است و اعضای بالا تنه بهتر از پایین تنه هستند. اعضای میانی را هم باید بپوشانم و ناگفته بگذارم.

خلاصه تنم سرزمین وِل و بی‌صاحبی است که در بسیاری از کارهایش اراده من را نادیده می‌گیرد و مغزم شبیه چهارراهی بدون چراغ خطر است که هر کسی راه خودش را می‌رود و در عین حال ترافیک سنگینی ایجاد نمی‌شود.