اشتباه دوستم این است که وقتی صحبت از "مردم" میشود، ذهنش به سمت جمعیت ۸۰ میلیونی ایران یا میلیاردها نفر در جهان میرود. گاهی هم فکرش میرود سمت فالوورهای چند میلیونی، یا جامعهای بزرگ از افراد مختلف با مشاغل و سنین متفاوت.
همیشه باید به او یادآوری کنم که دوست عزیز! "مردم" یعنی همان جامعه کوچکی که دور و بر ماست، در همان حرفه و شغل خودمان و در همان شهر یا محلی که زندگی میکنیم. موفقیت ما در همین جغرافیای محدود و در همین زمان کوتاه معنی پیدا میکند، نه در ارتباط با مردم کل جهان یا در یک بازه زمانی ابدی.
دوست من، اگر خودت را در این جغرافیای کوچک و در ارتباط با همین "مردم" که در زندگیات هستند (دوستان، همکاران و همنسلهایت) ببینی، آن وقت است که میتوانی میزان موفقیت یا شکست خودت را درک کنی.
نویسندهها، هنرمندان، کارگردانها یا هر فرد برجستهای در ابتدا در همان جامعه کوچک خودشان شناخته شدند، و ۹۹ درصد آنها هنوز در همان جوامع خود صاحبنام و سبک هستند. البته یک درصد هم با شانس، بخت یا هر چه اسمش را بگذاری، تبدیل به داستایوفسکی، داوینچی، اسکورسیزی یا ایلان ماسک شدند.
اما این دوست من همچنان نمیتواند این اشتیاق شدید را کنار بگذارد؛ زندگی معمولی را کمارزش میداند و تعداد آدمها برایش مهمتر از خود آدمهاست. دائم فکر میکند که پشت این استوریهای اینستاگرام افراد معروف و پر فالوور، یک آدم شاد زندگی میکند.
به هر حال، او هم نظر خودش را دارد که برای من اصلاً قابل احترام نیست. من او را مسخره میکنم و هیچ توجهی به نظرش ندارم، و او هم سبک زندگی مرا به سخره میگیرد و آن را رازآلود میبیند. اما با این وجود، ما دوستان خوبی هستیم و لحظات خوشی را با هم میگذرانیم.