نداعظیمی هنرمند نقاشی است که در رسانههای مختلف کسب تجربه کرده. او در دو دهه سابقه ی هنری خود تجربه برگزاری نمایشگاههای گروهی و انفرادی در کشورهای مختلف و همچنین سابقهی تدریس هنر در مراکز معتبری دارد. هنرمند در دورههای مختلفِ نقاشیهای خود تا سال 1400 به موضوعاتی همچون طبیعت، درخت، زن، داروهای آرامبخش و هورمونهای شادیآور پرداخته است.
آثار نقاشی مجموعه «سداتیو» بصورت انتزاعی نمایش داده شدهاند و هنرمند سعی کرده است با استفاده از هماهنگی، فرمها را در یکدیگر حل کند. خط کارکرد خود را به عنوان نشان دهندهی حدودِ شکل از دست داده و احجام انتزاعی با استفاده از رنگ گذاری و لایههای مختلفی از گلیز بدست آمدهاند. گویی هنرمند تلاش کرده است تاثیرات ارامبخش داروهای سداتیو را با فضاهای مه آلود, غبارالود و وهمی بیان کند. در مجموعه «در خانهام درختی روییده است» فرمهای استحاله شدهای از بدن زن را میبینیم. فیگورهای مختلف در مناسبات مختلف که در برابر بازنمایی عینی مقاومت نشان میدهند و به نظر هنرمند اشارهای دارد به امور ممنوع برای زنان.
هنرمند در بیانیهی نمایشگاههایش بین فضاهای انتزاعی و داروهای آرامشبخش سداتیو و هورمون شادیآور سروتونین ارتباط برقرار کرده است. همچنین او معتقد است نقاشیهایش تلاشی هستند برای رها شدن از تئوری در معنای بیان کلامی و تعهد به فرمهای بازنمایانه. ندا نقاشیهای خود را نوعی سادهسازی، چشم پوشی و گذر میداند. تجربه خلاقانهای که نشان از عدم تعلق به مکان و زمان خاص دارد. در مجموعهی «سروتونین» ندا تنها نقطه اتصال به زندگی را درخت میداند. عنصری طبیعی که تکیهگاه است و محرک ترشح سروتونین. نقاشیهای مجموعه سروتونین در دوران پاندمی انجام شده و برای وی که بمدت 7 سال با حضور در طبیعت نقاشی میکرده است، تجربهای از به تصویر کشیدن فرمهای ذهنی از طبیعت است.
دغدغههای نداعظیمی در مجموعههای سروتونین و سداتیو شخصی هستند. رویکرد وی در این مجموعهها از نوع مواجهه نیست بلکه از نوع پشتکردن و چشمپوشی کردن است در راستای رسیدن به آرامش درونی که حالتی عرفانگونه دارد. صورت بندی کلامی (تئوریک) مسائل مانعی در راه اوست زیرا بر آشوبنده ایدهها و مفاهیمی است که هنرمند عامدانه تصمیم گرفته است آنها را نادیده بگیرد. در این مجموعهها به جنگ مسایل اجتماعی نرفته و در عوض رویکردی عرفانی در پیش گرفته است که به گمان خودش یادآور رویکرد پیشگامان آبستره به این نوع نقاشی در اوایل قرن بیستم است و رو گرداندن از جهانی گذر و متزلزل که درگیر با جنگ جهانی بود. به نظر هنرمند، او نیز به فرمهای فهم پذیر و فیگوراتیو پشت کرده است. هنرمند بیان میکند که بعد از اجرای چیدمانی با عنوان «عشقهای پروتزی»، وی بدلیل بازخوردی که از مخاطبان مرد این مجموعه دریافت کرد که حاکی از دور بودن و عدم درک و شناخت آنها از رویدادهای دنیای زنان حول محور مادری بود، رویکرد ندا به مسائل زنان و برابریهای جنسیتی تغییر کرد. او اذعان دارد که در آخرین مجموعهاش به برداشتی فمنیستی از مسائل رو آورده است.
برای دیدن آثار هنرمند در صفحه اینستاگرام اینجا کلیک کنید
برای بازدید از گروه تلگرامی «پورتفولیو هنرمند» اینجا کلیک کنید.