پراکسیس

غزل شماره ۲۸

«صورت‌پرست» را می‌توان به دوگونه تفسیر کرد. اول، کسی که دنیای ظاهر می‌بیند و به باطن امور توجه خاصی ندارد. دوم، کسی که هدفش از انجام کاری بیرون از فرایندِ کار و یا نتیجه آن کار باشد; به عبارت دیگر، کسی که هدفش از انجام یک کار به نمایش کشیدن آن باشد.

در هر کدام از این معانی گفته اسیر بجاست که: بکش از صحبت صورت پرستان دامن الفت

دایم از حالت امید به حالت ناامیدی در نوسانم; اما برخلاف اسیر، از این نوسان نالان نیستم. لذتی پنهان است در دیدن ساحل از دور!

شد از موجِ سرشکم کشتیِ آرام، طوفانی / نمایی تا به کی ای ناخدا از دور ساحل را